Paul Pleijsier | Gitarist

Blog

  • Is de Fantaisie in D van Fernando Sor een vervalsing?

    Vraagje: hoeveel manuscripten bestaan er van een gitaarwerk van Sor? Tien? Twintig? Honderd? Antwoord: één!1 Het dook aan het begin van de 21ste eeuw op bij de Amerikaanse muziekantiquair J & J Lubrano, en werd aangekocht door de gitarist Pepe Romero, die het werk nieuw liet zetten en het heeft uitgegeven.2 Dat laatste was een first in het bestaan van het stuk, want deze Fantaisie in D voor gitaar-solo, opgedragen aan de gitariste Nathalie Houzé, was door de componist zelf nooit uitgegeven. Als bewijs van authenticiteit toont de uitgave een fragment van de openingspagina van het originele manuscript.

    Die twee hoofdletters “F” zijn inderdaad wel een beetje hetzelfde. Verdacht!
    (meer…)

  • Twee aan twee

    Onder de douche krijg je vaak goede ideeën. Misschien heeft het met vloeiend water te maken. Een bevriende kunstenaar zei ooit: “ik krijg m’n beste ideeën als ik in het IJ sta te pissen”.

    Ik heb nooit zo gehouden van doorgethematiseerde concertprogramma’s. En van programma’s zonder thema hou ik ook niet. Maar hoe krijg je een lijn? Zie hier m’n “twee aan twee”-gedachte.

    (meer…)

  • “Ukulele Startup!”

    In dit blog heb ik het nog nooit over de ukulele gehad, terwijl ik jarenlang een duo had met de contrabassiste Inge Klinge, waarin ik op leven en dood ukulele speelde en zong. We kregen altijd complimenten van musici. Een pianist zei, na het horen van onze versie van California Girls (of was het I Get Around ?): “ik zie twee mensen, maar ik hoor alle vijf Beach Boys!”

    Hoe dat kon?

    (meer…)

  • “De maat is overschat”

    Mooie boel Paulus, je bent 65, je hebt altijd als geen ander de ‘puls’ een plek gegeven in je muziek, en nu kom je opeens met zo’n quote, wat moeten we daar nou weer mee?

    (meer…)

  • Norbert Wolf en de NoWoMensur

    Even een verhaaltje uit de oude doos, waarmee ik bedoel dat het zich jaren geleden afspeelde, in 2010 denk ik. Maar daarom is het niet minder belangrijk of minder waar. Dit verhaal kaart de misstand van de gebrekkige intonatie aan, én biedt daarvoor een oplossing.

    (meer…)

  • Just Once in my Life

    Al luisterend raak ik laatst verzeild op het album Carole King, The Legendary Demo’s. Beetje zappen, en opeens gaan bij mij alle lampjes knipperen: GREAT SONG ALERT!!! Just Once in my Life, geschreven in 1965, door King, met tekst van haar toenmalige husband Gerry Goffin. Ik hoor een structuur waarvan er geen tweede is: een ostinato-baslijn sol-do-re-la-sol, (ne, 2 je, 3, 4) die doorgaat terwijl de akkoorden erboven gestadig wijzigen. Na een tertssprong in de harmonie (There’s just one little dream…) hoor je die bas weer terug in het refrein. Ik geniet van de spectaculaire constructie, die lijkt te zweven, en pas in de bridge echt de tonica raakt, en voel grote bewondering voor de enorme muzikaliteit van King.

    Het is een demo. Na een paar keer luisteren zap ik nieuwsgierig door. Wat zouden ‘The Righteous Brothers’ (voor wie de song gemaakt is) ervan gebakken hebben, onder leiding van producer Phil Spector?

    (meer…)

  • Het tempoplan van Sor’s Mozart-variaties

    Een tijdje terug schrok ik me een hoedje van John C. Williams’ recente opname van de Mozart-variaties (2023).1 Eén van mijn geringere gripes betrof de tempi. Naar aanleiding daarvan ben ik toen eens wat beter gaan kijken naar de grote lijn van die Mozart-variaties. Je merkt er niet veel van in de gemiddelde uitvoering, maar er is een glasheldere lijn aanwijsbaar.

    (meer…)

  • Verboden te oefenen!

    In mijn stuk over Bachs Preludio schreef ik: “als ik ’s ochtends wakker word, wil ik dat stuk er zó kunnen uitjassen.”

    Dat vind ik, bij nader inzien, een beetje makkelijk gezegd van mijzelf. Ik moet even iets dieper ingaan op die uitspraak.

    (meer…)

  • Korte uitleg (5 minuten) van de hexafonie

    Ik bespeel een Paradis-gitaar. Ik ben al een tijdje bezig met het ontsluiten van de hexafone mogelijkheden van dat instrument. Voor gitaristen die gewend zijn om hun 1960 Les Paul met een jack-jack-kabel in hun Marshall te pluggen, is hexafonie de ver-van-mijn-bed-show. Vandaar onderstaand verhaaltje. Kunnen we weer eens praten!

    (meer…)

  • Aranjuez op een maandagmorgen

    Kopje thee erbij. Paradis aan, en oefenen maar. Gisteren een noest avondje beleefd, waarbij ik de vingerzettingen die John Williams gebruikt in het langzame deel van Aranjuez heb afgekeken, en heb genoteerd.

    Ik heb wel eens geschreven “de grote John Williams”, en dat gaat hier dubbel en dwars op. Willems speelt het concert live op de Berliner Waldbühne onder Barenboim (oude studiemaat), aangehoord door een massa publiek.

    (meer…)